Hayat
Sorumluluğunu mu bilelim
Yoksa
Yaşaayalım mı anımızı
Kafamızın estiğine göre
Seni, olanı mı seçelim
Yoksa peşinden mi gidelim olmayanın
Bugün neysem
Yarına böyle kalmasın
Değişsin
Bozulsun yeri gelsin ama
Kendini tekrar etmesin
Bir bütün olsun toplayınca
Sonra resmin olsun
Yüzünde gülümsemen
Gözlerinde yitmiş inancın bu hayata
Bu hayat
Seni
Beni
Ve içindeki bütün organlarını
Şekilden şekile sokan
Ve bizelere insan olamamızın
Gereklerini hayvanca hatırlatan hayat
Varlığına hapsolduysam
Ben bu şehirde
Birazdan gözlerinde ki ışığı
Görmek için söndüreceğim
Bütün ışıkları
Mumlarımı,şehri,yıldızları
Güneşi,ayı
Elbet sıra sana da gelicek
Dozajını kaçırdığım sevgiye
Seni de hapsedicem
Yavaşca eriyecek gözlerindeki ışık
Kaybolmuşluğumu gördükce daha da
Kaplayacak içini hüzün
En son kaldığında karanlığında
Kendinle başbaşa
Benim sadece nefretimi hissedeceksin
Her bir filizini senin sevginden alan
Sebebsiz yerre birinin ölümünü izlemek
Kadar ağır benim suçum
Bireyin yavaş yavaş doğaya dönüşmesini
İzlemek kadar sabırlı oysa
Öylece oturup ayazda
Teker teker sönen şehir ışıklarının yerini
Yeni doğmuş, daha gözlerini bile
Açmamış güneş ışıklarına
Bırakması kadar kısa oysa
Benim suçum karar verememek
Olacak şeyleri
Hiç
Yaşamayacakmış gibi istemek
Hissetiğim acıyı hiç hissetmiyormuş gibi
Davranmak
Hiç istemediği halde
Çok önceleri birisine demiştim
İçinde bulunduğun boşluğa ardını dön diye
Şimdi kendmie sorayım
Nerdeyim
Neden bu boşluk
Sağım, solum etrafım
Tenlerin çekilmişliği çürmüşlüğü kokarken etraf
Benim körlüğüm neden
Kendime cevap veremeyecek kadar aciz
Mi olmalıyım yoksa teklikle övünecek kadar kibirli mi
Eda'ya demiştim bunları, eda bile hatırlamaz şimdi bunları, çok sene geçti (:
