e-kayıtlı ilk şey

bir 311 zamanı, yanımda kağıt kalem yok diye cep Telefonuma yazmıştım bunu, sonra'dan da eklemeler yapmış uzunca bir hale getirmiş fakat neden sonra o versiyonu kaybedip bambaşka bir hale getirmiştim hatırladığım kadarıyla, emin olun, kaybettiğim daha güzeldi ve cep telefonuna yazdığım için mesaj atarcasına harfler yutulmuş edilmiş işte okuyunca anlar insan.

Peki ben şimdi sana ne diyecektim.Nası çağıracaktim düşlerimde bu gökyüzü gibi çöken ağırlığı.Bunca şeyle ugrasmamin tek sebebi sendin ve ben hayatımdaki her kötü şeyden seni sorumluu tutuyordum.Her güzel saniyemin yaratıcısı sen artık benim ruhumda büyüyen bi tümördün.Kalp atışlarının gürültüssü rahatsız ediyordu bni.Benden çok uzakta da olsan hala pamuksu tenin kokuyordu bu yollar.Hergün senin bastigin bu taşlara basmak,her adımda seni gorememek,Her esen rüzgarda saçlarının dalgalanisinidüşlemek...hepsi amacsizcagözlerine dalmak kadar mutluluk vericiydi benim için.Senin için bi karar vermeliydim artık.Ya benim işkencem olacaktın,ya da sonsuz mutluluğum.Her ne kadar göz bebeklerin artık bir düş olsa da bana hala somut bi sen gerçeğim olduğunu kabul etmeliydim.Her ne kadar kalbin benim için atmasa da sende de birazcık ben vardım.Belki de bu yalanla kendimi kandırmak için yuruyordum bu yolları.Biliyormusn bazen bi sebep yokken havayı avuçlarımın içine almak istiyorum.Onu Doya doya içime çekmek,cigerlerimde kanıma karışmani ruhuma bulaşan sıcakçık sigara dumanına benzetmek... Belli ki ölçüsüz bi tutkuyla yoğrulmuş aşk çatışmamda ölüm kalımı belli olmayan korku tünelime girmiştim çoktan.Her korktuğumda parmaklarını avuçlarimda düşlerken bi an olsun yaşama dair bütün korkularımi unutuyordum.Artık yağmurdan da nefret ediyorum biliyormusun canım.O uzak düşler kurduğumuz gri bulutlar her yanımı sarmış durumda.Ne zaman şemsiyemi acsam yanımda biraktigin kutsal boşluğu yadırgıyorum.O plastiği tutan usumus ellerini görüyorum.Karşı koyamadığım bi duygu o elleri ısıtmak istiyor ama sensiz bunu da yapamıyrum.Artık benim de ellerim soğuk,artık benim de içimi ısıtan yaşam ateşin yok.Senszlgin en siddtli ewresinde senin krizine girdim we duyamayacgni bile bile herkesin onunde aglamak istedim.Goz yaşlarim sen olacakti.Senin ruyanla alewlenen isyan atesim icinde azcik bi vicdan olan herkesi yakackti.Nefret edicekti herkes snden,bnm sna taptigim kadar.Ugruna bi hic olmuş onurumu bu kez ben ayklar altina alicaktm.Her zmn sen olmayacktin kisiligmde yaralar acan insan.Bu kez bn kendime zarar werecektim.Hala deli olsam da sana ruhumda actigim her delik benden biraz daha sen eksiltecekti.Anlamsiz metaforlarda boguluyordu cumlelerim.Bilinçsizce,her biri sana soylenmis kelimeler cikiyordu agzimdan.Her bir hecem senin dudaklarindan dökülyodu.Kimdim ben we icimde yasayan sen kimdin?Bir zamanlar ugruna duzgn cumleler kurdgm insan nerdeydi?Gecmis golgelere siginmis we ardinda sadece yaralarimi birakmsti.Smdi snle ugraştigim gbi geçmisimizn ayak izleriyle de uğrasmak zorundydm.